เคยนึก...เคยฝัน
ว่าความรักของฉัน...จะสวยงามในทุกสิ่ง
ไม่ต่างจากนิยาย...ที่มีทั้งเจ้าชาย..เจ้าหญิงจริงจริง
แต่แล้วพอยามได้แอบอิง...กลับรู้ว่าความจริง...ไม่เหมือนในนิยาย

น้ำตา..ยาหัวใจ

เมื่อผ่านเรื่องเลวร้ายใครจะฉุด
จะยื้อยุดหัวใจมิให้หมอง
แล้วคอยบอกหัวใจให้ตรึกตรอง
ตามครรลองของใจได้ผ่านมา

เรื่องที่เคยประสบพานพบหนัก
หัวใจจักทนไหวหรือไม่หนา
หนาวหัวใจไยจมกับน้ำตา
รินหลั่งมาท่วมท้นล้นหัวใจ

เหลียวแลมองซ้ายขวาหามิเห็น
ผู้ใดเป็นคนรั้งหัวใจได้
ความเจ็บแสบแปลบทรวงหน่วงภายใน
รั้งหัวใจแสนเศร้าร้าววิญญา

กี่วันคืนล่วงผ่านความหนาวเหน็บ
หนาวจนเก็บไว้ซึ่งความอ่อนล้า
ปล่อยใจจมทุกข์เศร้าเข้าอุรา
ปล่อยน้ำตาอ่อนล้ามายาใจ

เคยคิดฝันอยากให้ความรักของตัวเองยิ่งใหญ่
อยากจะทำอะไร .. อะไร .. ทุกอย่างที่เขาจะไขว่คว้า
เสียสละทุก .. ทุกทาง .. แม้เขาจะทิ้งคว้าง .. เหลือไว้แค่รอยน้ำตา
หวังฝังความรู้สึกที่มีค่า .. ในหัวใจคนด้านชา .. สักคน

จนเวลาผ่าน .. ทุกสิ่งก็เป็นแค่อุดมคติที่เลื่อนลอย
ไม่อาจทนเจ็บกับการรอคอย .. ไม่อาจทนใจน้อย .. กับความสับสน
คนหัวใจด้านชา .. ก็อาจยังเข้าใจคุณค่า .. เพราะยังมีหัวใจอยู่ในตน
แต่คนที่แม้หัวใจก็ไม่อาจค้น .. ไม่รู้เค้าจะมองคนที่อดทน .. ว่าเป็นอย่างไร

ทุกอย่าง .. อธิบายง่ายง่ายได้ว่าคนเราต่างกัน
อะไรที่เรียกว่าฝัน .. ก็ต้องยอมปล่อยให้มันล่องลอยอย่านั้น
                    .. อย่าไปสงสัย ..
ฉันเป็นแค่คนตัวเล็กๆ .. ที่ไม่อาจเปลี่ยนแปลงโลก
               .. หรือเปลี่ยนแปลงใคร ..
สุดท้าย .. ก็ต้องทิ้งนิยายสวยงามเอาไว้ ..
                        .. กลับไปอยู่กับตัวตนธรรมดา ที่เป็นจริง